Slechts 2 maanden geleden dat ma overleed. Het ene moment lijkt het een eeuwigheid geleden, het andere moment lijkt het alsof het gisteren was. Het is allemaal nog steeds zo onwerkelijk, niet te bevatten wat er allemaal gebeurd is. Ik weet nog goed dat er zondags “niets” aan de hand was, totdat ’s nachts om 2.14 uur de telefoon ging. Pa belde dat het ziekenhuis had gebeld en dat we moesten komen. Het gesprek duurde 48 seconden en 2.22 uur was ik bij het ziekenhuis. Nog steeds in de veronderstelling dat ik met een uurtje wel weer thuis zou zijn. Dat dat heel anders zou gaan lopen weet iedereen hier wel. ’s Avonds om 21.40 uur is ze overleden.
Nu 2 maanden later is het gemis erg groot. Veel dagen meegemaakt waar ze gewoon bij had moeten zijn. Mijn verjaardag, Wendy’s verjaardag, het jubileum van de zaak. En dan alle dingen die nog komen gaan (verjaardagen, feestdagen, vakanties, enz.). “Ze” zeggen dat het eerste jaar het moeilijkst is, maar de tijd zal het ons leren. Weet nu alleen dat we haar vreselijk missen. Wat heel erg goed doet is dat Wendy, als ze ’s nachts even wakker is, altijd even naar de sterren wil zwaaien. Ze zegt dan ook altijd dat ze even naar oma zwaait en haar gelijk even welterusten zegt.
Door deze en heel veel andere (kleine) dingen zal je voor altijd in onze herinnering blijven.
Ma, we zullen je nooit vergeten!!
Hou van je en XXX